บทที่ ๕ หน้า ๒๓ กลับไป บทที่ ๑ กลับไป บทที่ ๒ กลับไป บทที่ ๓ กลับไป บทที่ ๔	........กำหนดเวลาที่จะให้เด็ก เริ่มเล่าเรียน ก่อนนี้ยังไม่มีกฏตายตัวว่า เป็นเมื่อไรแน่ ส่วนใหญ่พอลูกอายุได้สัก ๘ ขวบ พ่อแม่จะพาไปฝากพระที่วัด ให้ช่วยสั่งสอน ซึ่งกรณีนี้ จะทำได้ก็เฉพาะเด็กชายเท่านั้น เด็กหญิงมักจะหัด การบ้านการครัว เย็บปักถักร้อย อยู่กับบ้าน ถ้าเป็นลูกผู้ดี ก็อาจจ้างครูมาสอนที่บ้าน ครูก็มาจากข้าราชการกรมอาลักษณ์ เป็นต้น ถ้าอยู่ในเมืองหลวง ก็ต้องส่งไปอบรมการเรือนในวัง ถือว่าเป็นประกาศณียบัตร ชั้นสูงทีเดียว
	........สำหรับบ้านเมืองไทยแต่เก่าก่อน วัดคือที่รวมศรัทธาของชาวบ้าน พระสงฆ์ก็เป็น บุคคลที่ชาวบ้านกราบไหว้ นับถือ ตำราความรู้ดีๆ ต่างๆ ก็ล้วนสั่งสมอยู่ตามวัดเสียทั้งนั้น ........การที่พ่อแม่นำเด็กไปฝากพระนี้ ต้องมอบลูกให้อยู่ในโอวาทของพระท่านจะดุ จะตี ได้ทุกอย่าง เด็กต้องปรนนิบัติ รับใช้พระเสมอกับพ่อแม่ของตน ขณะเดียวกัน พระท่านก็ มิได้สอนเพียงให้เด็กรู้หนังสืออย่างเดียว แต่จะเป็นธุระอบรมศีลธรรมจรรยา สอนให้รู้ ผิดชอบชั่วดีไปพร้อมกัน เด็กที่ผ่านการศึกษาจากวัด สมัยนั้น ถือว่าเป็นทียอมรับเชื่อถือ ต่อคนทั่วไป เปรียบได้กับ จบการศึกษามาจากมหาวิทยาลัยสมัยนี้ทีเดียว	บทที่ ๕ หน้า ๒๓ กลับไป บทที่ ๑ กลับไป บทที่ ๒ กลับไป บทที่ ๓ กลับไป บทที่ ๔
ศาสนา