Social Corner: 3rd Email from Rayong

3rd Email from Rayong

To read Thai font, see Siamweb.org's "How to install Thai font". If you still have any problems see Thaitalk.

Third contact:

สถานที่แห่งหนึ่งในระยอง ประเทศไทย
พฤหัสบดี ๑๑ กันยา ๔๐
สวัสดีครับสยามเว๊บ
ขอโทษด้วยที่ส่งมาล่าช้าไปหน่อย ไม่ได้หายไปไหน ตอนนี้มีอุปสรรคนิดหน่อยคือเครื่องไม่สามารถติดต่ออินเตอร์เน๊ตได้ ต้องพึ่งอินเตอร์เน๊ตของชาวบ้าน ช่วยทำการส่งข้อมูลในช่วงนี้ วันก่อน ได้ฟังคำ อภิปรายของเหล่า สส. เกี่ยวกับร่างรัฐธรรมนูญ แล้ว ไม่ค่อย สบายใจเลย ทำไม สส. บางคนจึงมีความคิดตื้นๆ ไม่สร้างสรรเลย แล้วเมื่อไหร่ประเทศชาติถึงจะเจริญขึ้น ในเมื่อความคิดของ สส.บางคนยังไม่พัตนาเลย อึดอัดจริงๆ เอาละเขียนสั้นๆ แต่อยากจะฝากนิทานปรัชญาธรรมจากสวนโมกข์ เรื่อง " อ้ายชาติคน " ถึงสส.เหล่านี้ หากผู้ใดอ่านแล้วมีความคิดเห็นประการใด เล่าขานสู่กันฟังด้วย

นับถือ
วรวิทย์.

" อ้ายชาติคน "

นิทานที่จะเล่าต่อไปนี้มีมาแต่ครั้งใดไม่ทราบ เนื้อเรื่องน่าฉงน แต่ก็ชวนให้คิด ผิดถูกอย่างไร หาใช่อยู่ที่นิทาน อยู่ที่ท่าน ผู้อ่านจะเก็บเอาคติธรรมไปใช้ได้อย่างไร

เรื่องมีอยู่ว่า สมัยหนึ่ง พวกมนุษย์พากันเบื่อหน่ายธรรมะ พอได้ยินพระเทศน์ ก็พากันเอามือปิดหู แต่ชอบดูการเล่น ชอบดูหนัง ดูละคร จากโรงนั้นเข้าโรงนี้ จากโรงนี้เข้าโรงนั้น จนกระเป๋าเป็นมัน หาสตางค์ไม่ทันใช้

พระสงฆ์องค์เจ้าอดอยากไปตามๆกัน พากันสึกไปเกือบหมดวัดเหลืออยู่แต่ท่านสมภาร หลวงตา และพระหนุ่มสามเณรน้อยอีกไม่กี่องค์ หมาวัดผอมโซ เดินกระย่องกระแย่ง ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจากที่

วันหนึ่ง แม่สุนัขและลูกสุนัข สองตัวแม่ลูก ซึ่งเป็นสัตว์ที่ฉลาดชวนกันไปฟังเทศน์ที่วัด เพื่อความสบายใจในชีวิต และเพื่อที่จะสั่งสม บารมีธรรมไว้ จะได้เกิดเป็นมนุษย์ในชาติหน้า พบพระพุทธศาสนาและได้บรรลุธรรม

หนทางที่จะเดินไปวัดนั้น ต้องผ่านป่าช้าที่เขาทิ้งซากศพของมนุษย์ ศพมนุษย์มีอยู่กลาดเกลื่อน ทั้งศพเก่า ศพใหม่ ลูกสุนัขหิวอยู่ด้วย เห็นแล้วชักจะน้ำลายไหล จึงบอกกับแม่ว่า

" แม่จ๋า ๆ หนูหิวจังเลย เราหยุดพักกันก่อนได้ไหมจ๊ะ หนูขอกินศพก่อน แล้วค่อย เดินทางต่อ "
แม่สุนัขหยุดแล้วถามว่า
" เจ้าจะกินตรงไหนของมนุษย์ล่ะ บอกแม่ที "
ลูก " หนูอยากกินลูกตาของมนุษย์ รสมันนุ่ม อร่อยดีไม่มีอะไรเกิน "
แม่ " อย่านะลูก ตาของมนุษย์เนี่ย มันไม่ดูอะไรหรอก เที่ยวดูแต่หนัง ละคร โขน และสิ่งสวยงาม ของไม่สวยก็ไม่แล อยู่บ้านก็เอาแต่จ้องกระจกดูตัวเอง ลูกตาอย่างนี้ เจ้าไม่ควรกิน ถ้ากินเข้าไปแล้ว เจ้าจะเป็นสุนัขชั่ว มัวหมองแก่วงศ์ตระกูล "
ลูก " ถ้าอย่างนั้นนะแม่ หนูขอกินหูมันจะได้ไหม "
แม่ " หูมันก็เหมือนกันแหละลูก เฝ้าฟังแต่เสียงสอพลอ เจ้าจะกินเข้าไปได้อย่างไร ? "
ลูก " แม่จ๋า หูอย่างนั้นคงไม่ฟังพระเทศน์สอน คงไม่สนใจฟังธรรม ลูกขอกินจมูกของมันเป็นอย่างไร ? "
แม่ " จมูกมนุษย์ชอบดมแต่ของหอม แต่เราชาติสุนัข ชอบดมแต่ของเหม็น เราควรหยิ่งในเหล่ากอ อย่าไปกินมันเลย "
ลูก " งั้นลูกกินลิ้นมันก็ได้ "
แม่ " ตายละลูก ลิ้นของมันสับปลับกลับไปมา ปลิ้นปล้อนกระล่อนยิ่งกว่าอะไรดี ปากมันพร่ำถึงนิพพาน แต่การกระทำของมันหมกหมุนอยู่ในสังสารวัฏ เพื่อเวียนตายเวียนเกิดอยู่ทุกเช้าค่ำ"
ลูก " ลูกขอกินมือของมันก็แล้วกัน "
แม่ " แม้มือ ก็เป็นอวัยวะที่ไม่น่ากิน
เพราะมือของมนุษย์ทำแต่สิ่งที่ไม่ดีไม่งาม มือของมนุษย์บางคนก็เฆี่ยนตีพ่อแม่ บางคนแกล้วไหว้ทำนอบน้อม แต่ในใจแข็งกระด้างเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก " ลูก " แล้วตีนของมันละ ลูกกินได้ไหม "
แม่ " ลูกเอ๋ย ตีนของมันนะเหรอ ย่ำอยู่กับความชั่วร้ายหลายสิ่งหลายอย่าง เที่ยวก้าวย่างไปหาอบายความเสี่อม ย่างไปเที่ยวดูการเล่น ย่างไปเล่นการพนัน ย่างไปร้านสุรายาเมา แต่ไม่ยอมย่างไปเข้าวัดฟังธรรม "
ลูก " เอาละแม่ หนูขอกินหัวใจมันนะแม่ "
แม่สุนัขขู่คำราม " หยุดเดี๋ยวนี้นะ นั่นแหละตัวกาลีละ ใจของมันชั่วร้าย ชอบคิดแต่สิ่งเลวทรามโสมม ใจของมันมีแต่เรื่องตัวกู ของกู อยู่ทุกเวลา ไม่เคยไขว่คว้าหานิพพาน "

ในที่สุด ลูกสุนัขต้องอดกิน ทนหิวต่อไป แต่ลูกสุนัขก็ไม่เสียใจ อย่างน้อยที่สุดก็ได้รู้จักสัตว์มนุษย์ ที่เรียกว่าเป็นผู้มีใจสูงกว่า จริง ๆ แล้ว ก็ไม่สูงส่งอะไร ใจต่ำยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก จึงจ้องมองซากศพเหล่านั้น ด้วยสายตาอันเหยียดหยาม แล้วถ่มถุยน้ำลายรด พร้อมกับกล่าวว่า

" โธ่เอ๊ยมนุษย์ ยกย่องตัวเองเสียสูงส่ง ที่แท้ไม่เห็นมีดีอะไร แม้แต่สุนัขอย่างข้าก็ยังกินไม่ลง เสียแรงที่เกิดมาเป็นมนุษย์ ถุย !!!"

มนุษย์ที่ประพฤติตัวไม่ดี ไม่สมกับความเป็นมนุษย์ สัตว์ประเสริฐ ก็ย่อมไม่ต่างไปจากเดรัจฉาน ที่เดินเพ่นพ่านอยู่ทั่วไป เพราะฉะนั้น เราต้องรักษาความเป็นมนุษย์ไว้ให้ได้ อย่าได้อายสุนัขมัน

คติธรรมที่ได้จากเรื่องนี้ก็คือ

มนุษย์ควรจะแตกต่างจากสัตว์
หากมนุษย์กับสัตว์เหมือนกัน
แล้วจะเรียกว่า " มนุษย์ " ได้อย่างไร
มนุษย์ควรจะได้มีการพัฒนาตนเองให้เข้าสู่ความสมบูรณ์
และเพื่อที่มนุษย์จะได้ไม่ลุ่มหลงโลกเกินไป
มนุษย์ควรจะได้ถามตนเองว่า " เกิดมาทำไม"

คัดลอกจาก หนังสือ นิทานปรัชญาธรรมจากสวนโมก ท่านพุทธทาส ภิกขุ
เรียบเรียงโดย คุณไพโรจน์ อยู่มณเฑียร สำนักพิมพ์สร้อยทอง

[Back to Email from Rayong] [Back to Social corner] [Back to Siamweb homepage]

Written by Worawit Nimkulrat
Maintained By Yujira
Copyright 1997