ศาสตร์แห่งอโหสิกรรม โดย เพื่อนข้างบ้าน

เรื่องย่อ

บทนำ

ปัญหา

จำนวนนักเรียนไทยที่มีเรื่องบาดหมางกัน เท่ากับ zi โดย zi มีค่า มากกว่าศูนย์ สำหรับทุก i ในมหาวิทยาลัยที่มีจำนวน นักเรียนไทยมากกว่าหนึ่งคน ต้นเหตุ ของกรณีพิพาท yi เป็นสมาชิกของเซ็ทร้อย แปดประการ อาทิเช่น ไม่มีความเกรงใจ เห็นแก่ตัว เห็นหน้า แล้วไม่ทัก ขี้โม้ เป็นสิว ฯลฯ ในกรณีของรูมเมท yi เป็นสมาชิกของ เซ็ทพันเก้าประการ เช่น ปิดประตูดัง ลืมให้อาหารปลา ไม่ช่วยล้างจาน ทอด ปลาเค็มในบ้าน เป็นต้น สรุปแล้ว { yi | เรื่องไม่เป็นเรื่อง < yi < เรื่องคอขาด บาดตาย }

ความประพฤติของคู่กรณี เป็นสมาชิกของ set A = {คบไปแบบ ไม่จริงใจ, แอบด่าลับหลัง, เลิกคบไปเลย, หาพวกมาช่วยกันเกลียด ขี้หน้า, ตักเตือนด้วยความหวังดี คบหากันต่อไปอย่าง มีความสุขชั่วนิจนิรันดร . . . } โดยขึ้นอยู่กับค่า สัมประสิทธิ์ความบาดหมาง (น้อยใจ = 0.1, หมั่นไส้ = 0.35, โกรธ = 0.51, อคติ = 0.66, เกลียด =.89)

สาเหตุของที่คน ไม่ให้อภัย

• อโหสิไม่เป็น: อโหสิกรรม เป็น การตัด สินใจอย่างแน่วแน่ว่า ต่อแต่นี้ไป เราไม่เอาโทษแก่กัน ซึ่งต่างกับการพูดว่า ช่างมันเหอะ แต่พอฤกษ์งามยามดี ก็ปล่อยความโกรธออกมาดูโลก ในคราบของคำนินทา
• มองว่าการให้อภัยเท่ากับเป็นการปล่อยให้คนอื่น เอาเปรียบ คล้ายกับการยอม ลดตัวลงไปคบกับศัตรู ยิ่งถ้าเผลอไปชวน พรรค์พวกให้ช่วย กันเป็นปรปักษ์กับคู่อริของตนแล้ว ยิ่งอโหสิยากขึ้น เพราะจะเสียฟอร์มมาก
• โกรธนานจนกลายเป็นเกลียด : บางครั้งเราไม่ได้ตั้งใจ จะเกลียดใคร แต่บังเอิญเผลอโกรธนาน ไปหน่อย ลืมอโหสิ จนความไม่พอใจจะสะสมกลาย เป็น โทสาคติ ยิ่งทำให้ การให้อภัยเป็นไปได้ยากยิ่งขึ้น

ผลของการไม่ให้อภัย

๑ ไม่มีสมาธิในการเรียน ยึดติดอยู่กับเหตุการณ์ในอดีต เรื่องมันแล้วไป แล้วก็ยังขุดกันมาเล่าสู่กันฟัง หรือหาทางแก้เผ็ด มิใช่เพื่อ สร้างสรรค์ แต่เพื่อหาพรรค์หาพวก หรือที่ศัพท์เทคนิคเรียกว่า การเล่าให้ฟังเฉยๆ

๒ บางครั้งโชคร้ายไม่มีใครช่วยเออออ จำต้องเก็บกดเอาไว้ ส่งผลให้หงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา เห็นคนอื่นมีความสุขก็ไม่พอใจ กลายเป็นคนไม่มีเหตุผล

๓ มัวแต่คิดวนเวียนอยู่กับข้อเสียของคนอื่น ทำให้ไม่สามารถเผื่อแผ่ความรัก ความ เข้าใจให้กับคนรอบข้าง กลายเป็นคนใจแคบ

๔ ความไม่พอใจกัดกร่อนจิตใจ พลอยทำให้ เสียสุขภาพ เช่น ท้องผูก เป็นหมัน เป็นหวัด เป็นต้น

วิธีการให้อภัย

ผลของการให้อภัย เมื่ออโหสิกรรมได้จริงๆ จะเกิดเป็นความ รู้สึกสบายใจ จิตใจปรอดโปร่ง แจ่มใส เป็นไทแก่ตนเอง เพื่อนๆ ไม่ต้องคอยฟังเรื่องซ้ำซาก ก่อให้เกิดความสงบสุขในสังคม สามารถช่วยกัน พัฒนาชาติ ให้รุ่งเรืองสมเป็นเมืองของไทย

ข้อเสนอแนะและข้อจำกัด

ประวัติผู้เขียน ผู้เขียนมีประสบการณ์ทางด้านรูมเมทมาสี่ปี โดย เปลี่ยนรูมเมทมาแล้วมากกว่าสามครั้ง และถูกแฟนทิ้งมา ไม่ต่ำกว่าสองครั้ง ปัจจุบันผู้เขียนอยู่ห้องเช่าห้องนอน เดียว และรู้สึกว่า สบายกว่ากัน เยอะเลย "เพื่อนข้างบ้าน" เป็นนามปากกา ที่ผู้เขียนใช้มา เป็นเวลาสี่ชั่วโมง บทความเรื่อง ศาสตร์แห่งการไม่ให้อภัย นี้เป็นเรื่องแรก ของนามปากกานี้

ผู้มีพระคุณ ขอขอบคุณพระเจ้าที่ทรงประธานความฟุ้งซ่านให้กับนักเรียนไทยทุกคน โดยเฉพาะ ผู้เขียน

สังคมใดไม่ชอบขี้หน้ากัน สังคมนั้นย่อมไม่พัฒนา

เฮ้อออ....ทำใจให้สบายสบายเถอะแล้วคิดปลงซะบ้างจะได้มีความสุข ล้า...ลา..ล้า.....ลา...ลาาาาาา....ฉันมีความสุข.....

giant <giantj@usa.net> from 202.20.68.29 on Thursday, December 04, 1997 at 15:54:25

แคบนัก มักคับ ขยับยาก

ครูพัก ลักจำ from ppp-66.ts-1.lax.idt.net on Thursday, November 06, 1997 at 15:17:19

อะไรมันจะเครียดกันมากมายขนาดนั้นล่ะ ตัวเอง :=( นั่นอ่ะเด่ะ .....:0.... ฮ้าววว....ง่วง...นอนดีกว่า ; = )

หนูโข่ง from 203.144.251.150 on Saturday, November 01, 1997 at 00:07:37

เรียน อยู่บ้านเราดีกว่า ค่าเงินบาทลอยตัว

... from proxy.cscoms.com on Thursday, October 30, 1997 at 10:33:37

I HAVE A SON. HE IS A NICE BOY BUT VERY NUISANCE. HE IS TWELVE YEARS OLD BUT ACT AS A BABY ALL THE TIME. HOW CAN I BRING HIM UP LIKE THIS? ANY WAY OUT FOR A BITTERFUL MOM AS ME !!!!!

TOOK <WARITCHANANTT@MOCNET.MOC.GO.TH> from 203.151.17.3 on Thursday, October 30, 1997 at 09:53:40

I ALWAYS HAVE PROBLEM WITH THAI FONT IN THE COMPUTER. NOW I HAVE IT AGAIN IN THIS WEBSITE. WHO CAN HELP ME, PLEASE!!!!!!! I AM VERY BORING WITH MY LIMITED KNOWLEDGE OF COMPUTER. I HAVE NO MONEY TO GO TO LEARN BECAUSE I SPEND ALL OF MY MONEY IN BUYING THIS STUPID MACHINE ALREADY.

โมซาร์ท <@waritchanantt.mocnet.moc.go.th> from 203.151.17.3 on Thursday, October 30, 1997 at 09:47:27

สร้างสีสันให้ชีวิตหน่อยเด่........ ยิ่งเครียดๆอยู่.

นู๋ เอง <sudnarok@hotmail.com> from loxppp2-lt1.lumpini.loxinfo.net on Wednesday, October 29, 1997 at 19:45:35

หึ หึ no comment อ่ะ แต่แอบขำ หึ หึ

Poo <kullathida@hotmail.com> from 192.150.249.11 on Sunday, October 26, 1997 at 06:19:00

Peace mann... :)

Rerk <rerkman@hotmail.com> from ppp-syd-108.ca.com.au on Sunday, October 26, 1997 at 00:11:22

i want drother read and pratise write thaikon

tawanvit <ttawanvit> from ppp73.pressroom.com on Sunday, October 05, 1997 at 22:58:55

"แม่(คุณ)จ๋าหนูไม่อยากเขียนเรื่องสั่น เอ๊ย เรื่องสั้น"เลย ฮือ...ฮือ :( อ้าวแล้ว เอ็งแข้ามาได้งัยเนี่ย... นั่นอ่ะเด่ะ...อ๋อ..นึกออกแล้ว อิจฉาคนที่ถูกแฟนทื้งตั้ง 2 ครั้ง เพราะว่าตัว เองหาแทบตายยังไม่มีแฟนมาทิ้งเลย ซักกะคน (เพราะไม่มีใครยอมมาเป็นแฟน)...ฮือ...ฮือ :( ไม่เป็นไร จะ พยายาม ...เอ๊ะ จะพยายามเขียนเรื่องสั้นมาลงหรือ พยายามหาแฟนต่อไป...เกี่ยวกันมัยเนี่ยกับหน้านี้...น่าจะไปเขียน ลงหน้าgozzip หรือหน้าromance มากกว่าน๊ะ...รีบไปดีกว่า เดี๋ยวเจ๊ยุจะดุเอา...ไปละ..BRB..แฮ่ม :)

Stop or J ี YU will shoot ya ! <abysm@cnet.com> from 203.144.251.181 on Thursday, October 02, 1997 at 22:13:34

มีปัญหาอย่างนี้ตั้งแต่ปี1 ตอนนี้อยู่ปี4แล้วก้อเริ่มปลง ยอมๆซะบ้างชีวิตจะได้มีความสุขและเราก้อสามารถเป็น นางเอกได้โดยไม่ต้องกินนำส้มกลบเกลื่อน นิสัยตัวเอง ถัาแก้ที่คนอื่นไม่ได้ก็หันกลับมาแก้ที่ตัวเองดีกว่า อโหสิไว้เถอะโยม..:) สาธุ

Mae <suede@rocketmail.com> from 203.154.132.85 on Wednesday, October 01, 1997 at 11:31:23

ทำไมต้องให้อภัยมัน เกลียดมัน %E

รุนแรง <nina_williams@hotmail.com> from dial60.aunet.au.ac.th on Friday, September 26, 1997 at 02:55:22

your sites are so good but the short storry is comedies for relaxation. aungkhun....!!!!!!!!

aungkhun noreeman <namtan@.ksc.th.com/> from proxy-tl.ksc.co.th on Thursday, September 25, 1997 at 20:32:35

เรียนหนักมากเหรอคะพี่ :)

from ces04264.ces.cwru.edu on Thursday, September 25, 1997 at 03:35:05