สวัสดีครับ
ผมค่อนข้างที่จะเป็นมือใหม่ใน Internet มีอะไรอาจ จะผิดพลาดไปบ้างก็ตามใจผมบ้างเถอะ ผมอยากจะขอความเห็นของพวกคุณ กับเพื่อนๆในเรื่อง คนรุ่นใหม่ของเมืองไทย มีคุณภาพแค่ไหน เพราะตอนนี้ผมกำลังทำโครงการ ใหญ่อยู่โครงการหนึ่ง (ในขณะที่ตอนนี้ผม มีธุรกิจส่วนตัวอยู่แล้ว) เป็นโครงการเกี่ยวกับการพัฒนา ความคิดของเยาวชน เราจะพยายามให้เขา Smart Think มากขึ้น กว่าที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน เพราะในอนาคตเราจะต้องแข่งขันกับ ประเทศเพื่อนบ้านอย่างหนัก ในขณะที่ เยาวชนของมาเลเชียวิตกกันว่า ในปี 2020 เขาจะทำอะไร ให้กับประเทศ? ทำด้านไหน? อย่างไร? แต่เยาวชนไทยกำลังวิตกว่า ใส่เสื้อผ้าชุดนี้จะ ดูทันสมัยหรือเปล่า มียี่ห้อไหม จะต้องขับรถอะไร ไปกินข้าวที่ไหนจึงจะเหมาะ ผมคุย กับผู้ใหญ่ที่สนับสนุนโครงการหลายๆท่าน มีข้อเสนอแนะมากมาย รวมทั้งจากหนังสือที่อ่านก็ให้ความคิดเห็นในหลายแง่มุม เช่น

อาจารย์ชัยอนันต์ สมุทวณิช กำลังเป็นห่วงว่าเด็กไทย กำลังเติบโตอย่างน่าเวทนาที่สุด ต้องการในสิ่งที่ไร้สาระ (อาจจะมีคนส่วนหนึ่ง ที่ดีอยู่บ้าง ในสายตาของอาจารย์) เด็กของเรา "ไร้ความคิดของตัวเอง"

คุณสนธิ ลิ้มทองกุล ให้ความเห้นว่าถ้าเด็กไทย ยังเป็นเช่นนี้ อีกหน่อยเราจะสู้ใครไม่ได้เลย ในอินโดจีนเพราะคนอื่นเขาตื่นตัวที่จะก้าวหน้า

นิตยสาร เทรนดีแมน ท่าน บ.ก. ให้ความเห็นว่า คนไทยอ่านหนังสือน้อยมาก จะมีผลทาง ความคิดมากน้อยแค่ไหนไม่ต้องมาวัดกันแล้ว เราอ่าน หนังสือน้อยกว่าคนญี่ปุ่น 50-60 เท่าต่อปี วัดจากการขายหนังสือจาก ร้านต่างๆ

ผมเลยมาสรุปกับตัวเองว่า ถ้าวันนี้ประเทศยัง ไม่มีอะไร เลวร้ายไปมากนัก (ทางสังคม) ผมไม่สนใจว่า ผู้บริหารประเทศ จะกีดกันทาง ความคิด ของเยาวชนแค่ไหน ผมไม่รู้ว่าผู้ผลิตรายการ ผุ้พิมพ์สิ่งพิมพ์ต่างๆ จะแคร์แค่ไหน ในเรื่องการสร้าง ความคิด ของคนรุ่นใหม่ แต่ผมจะเริ่มโครงการของผมแล้ว ถึงแม้มันจะสร้างคนรุ่นใหม่ ที่มีความคิด ได้ปีละ 5 คนก็ตาม ผมก็อยากจะทำมันต่อไป

ผมเลยอยากรบกวนเวลาของคุณสักเล็ก น้อย ช่วยให้ความเห็น หรือแนะนำสิ่งที่วัยรุ่น ของเราในปัจจุบันมีปัญหาอยู่ และวิถีทางที่คุณอยากแก้ไข หรืออยากให้มันเป็น "อนาคตของเมืองไทย อยู่ในความรับผิดชอบของพวกเรา - คน รุ่นใหม่ที่มีคุณภาพของประเทศ"

ขอบคุณมากครับที่ให้เวลา
ชาคริต จันทร์รุ่งสกุล

ตอนกำไรตั้งหลายปีเอาเงินไปไหน หมด ไม่เอาเงินที่ โกยกันมาพยุงบริษัทล่ะ หรือเอาไว้พยุงตัวเองจะได้ไม่จม ตอนที่ประเทศชาติล่มจม ทางรัฐบาล ก็เต้นเป็นเจ้าเข้า เพราะว่ามีหุ้นอยู่ใน บริษัทน้ันด้วย ก็เลยช่วยกันเต้น เอาภาษีไปช่วยกันเองก่อน แล้วมาออก ประกาศ ว่าถ้าไม่ช่วยจะทำให้เศรษฐกิจประเทศโดยรวมแย่

พอแล้วยังมีอีกเยอะแต่ในหัวข้อนี้มันเรื่องเยาวชน RCA ในจำนวนที่เป็นแหล่่งทำลายเยาวชนของชาติมากที่สุด ไม่ใช้ยาเสพติดซะแล้ว แต่เป็นแหล่งสถานบันเทิงมากกว่าเสียอีก

ใน RCA มีคนมากมาย บางคืนเมื่อ 2 ปีก่อน มีคนมาเที่ยวคืนวันเสาร์ 20,000-30,000 คนเห็นจะได้ เป็นเด็กไม่ถึง 18 ซะ 50% ที่เหลือก็เป็นเด็ก มหาวิทยาลัย ซะเกือบทั้งหมด นั่งกินเหล้ากันอย่างเมามัน DJ เปิดเพลง ให้มันเข้าไว้ นักดื่มจะได้เหนื่อยจากการเต้น ยิ่งเต้นยิ่งดี่ม ยิ่งเมา ยิ่งดี แล้วเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับเด็กพวกนั้น ? การ มั่วสุมทางเพศก็เกิดขื้่น เชื่อไหมว่าตอนนี้ ถ้าคุณมี รถยนต์คันงาม มีเงิน เปิดเหล้านั่งดื่มท่าเท่ คุณก็สามารถ พบเพื่อนต่างเพศที่กระหาย ได้ง่ายๆ โดย ที่คุณไม่ต้องเริ่มก่อน หล่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มเอง บางคนที่รอดมาได้ก็กลายเป็นคนติดเหล้า ตกเย็นก็เข้าร้านเหล้า เช่นที่ มหาวิทยาลัยผม utcc ผมเคยนับ ร้านเหล้า ที่อยู่รอบๆมหาลัย ประมาณ 20 กว่าร้าน ตกเย็นเด็กทั้งนั้นไม่ไช้ผู้ใหญ่เลย ในนั้นมีทั้งการพนัน เด็กนักเรียน เอาเงินที่ไหนมาเล่นฟุตบอล คืนหนึ่ง หมื่น สองหมื่น เพื่อนผมคนหนึ่งเล่นจนโดน เขายึดรถไปยังไม่รู้สึกเลย แล้วยังนี้ประเทศชาติจะไปเหลืออะไร เท่าที่ ผมสังเกตนะว่ามันเกิดได้อย่างไร

ในความคิดของผมนะมันว่ามาจากการสอบเทียบสวนหนึ่งและโรงเรียน กวดวิชาอีกส่วนหนึ่ง เพราะเด็กไม่ต้องเรียนใน โรงเรียน เที่ยว ตีสะนุก แล้ววันอาทิตย์ไปสอบเทียบเอา พอจบก็เอาวุฒสอบเทียบไปสอบ โดยการติวกันข้ามปี ที่โรงเรียนกวดวิชา ใครขยันหน่อยก็โชคดี ent ได้ แต่พวกนี้ก็ไม่รอดอย฿ู่ดี แล้วพวกที่ไม่ ได้ล่ะไปไหน เข้ามหาวิทยาลัยเอกชน พ่อแม่ก็ไม่รู็แล้วว่าลูกเรียนจบมาจากไหน เข้ามหา วิทยาลัยได้ก็ไม่ว่าอะไร เห็นลูกไปเรียนทุกวันก็ดีแล้วแต่หารู็ไม่

พอเข้าไปได้ระบบเรียนที่อิสระ ก็เป็นสวรรค์ช้ันที่1 เป็นแหล่งรวมตัว กันของพวกที่นิยมการเที่ยว เป็นสวรรค์ชั้นที่ 2 มีแหล่งเที่ยวใกล้หมาวิทยลัย ร้านเหล้ามากมายให้เลือกเป็นสวรรค์ช้ันที่ 3 ยามเย็นไม่รู้ไปไหนเข้าร้านเหล้าดี กว่ามี่ทั้งเพื่อนรู้ใจ มีทั้งสาว แล้วจะเรียนกันยังไง แล้วถ้าจบ มาจะมีคุณภาพหรือ

ตัวอย่างนะ หอการค้า เหมาะแล้วหรือที่เป็นมหาวิทยาลัย (มหาวิทยาลัยอื่นๆก็มี แต่ผมไม่วิจารณ์ดีกว่าเพราะอาจจะ ไม่รู้ดีพอไว้ให้เพื่อนๆที่รู้จริงมาพูดนะครับ) เริ่มเลย มหาวิทยาลัยที่ไหนเข้ามีทีนั่งไม่พอ ที่นี่ครับ ในมหา วิทยาลัยมีทีนั่ง นับแล้วนะไม่ เกิน 2000-3000 ที่นั่ง ที่เหลือเป็นตึก แล้วจะไปไหนดี ล่ะเวลาพักหลายชัวโมง บ้างก็ร้านเหล้าแถวนั้น พอเมาก็ไม่ได้เรียนต่อ บางก็ไปห้าง พอจะกลับ รถติดแน่เลยไม่กลับดีกว่า ส่วนใหญ่จะเป็น แบบนี้ นักศึกษามีตั้ง 5000-6000 คน อย฿ู่ไปได้ไงมีแต่ที่ใต้ตึกให้นั่ง ตอนนี้ สร้างตึกอีกแล้ว ทั้่งหหาวิทยาลัยมีสวนหย่อมอยู่ 200 ตารางวา มีสนามบาส 2 สนาม มีสนามเทนนิส 1 สนามบนตึกลานจอดรด แต่ ปิดไม่ให้นักศึกษาเล่น เอาไว้ให้มองอย่างเดียว นักศึกษาจะไปเอาที่ไหนอ่านหนังสือ ที่ไหนทำรายงานกัน ตอนนี้เปิดอีกสาขาแล้ว นิตติศาสตร์ เท่าที่มีอยู่ก็แน่นแล้ว มาเพิ่มเข้าไปอีก เหมือนโรงเรียนสอนพิเศษมากกว่าจะเป็นมหาวิทยาลัย น่าจะเรียนโรงเรียนสอนพิเศษ หอการค้าไทยไปเลยดีกว่า ผมว่าตั้งแต่ อธิการบดี เกริกเกรียร เข้ามา อะไรก็เป็นการค้าไปหมด แม้ แต่ จ่ายเงินค่าเรียนช้า ต้องจ่ายค่าปรับวันละ 100บาท และไม่มีการจ่าย ในว้นรุ่งขึ้น จะต้องจ่ายวันที่มหาวิทยาลัยกำหนด คือวันเปิดเทอม ปาเข้าไป 2 อาทิตย์ 1400 บาท อย่างน้อย ถ้านานกว่านี้ก็เสียค่าปรับไปเรื่อยๆ จะเอาเงินไปไหนกัน ? เข้ามาสร้างโน้นสร้างนี่ สร้างไปแล้ว 4-5 ตึก ได้ไปเท่าไรแล้ว อิ่มกันตามๆกัน อย่ามีไครพูดนะ ว่าระบบเมืองไทยไม่มีไต้โต็ะ ขนานระบบรถตู้หน้ามหาวิทยาลัยยังมี อาจารย์คุมเลย จอดกันให้ขวัก ขับกันให้เป็นรถแข่ง มีว้นหนึ่งผมเป็นกันตา รถตู้มหาวิทยาลัยขับชน เสาไฟฟ้าใน ซอยมหาวิทยาลัย ดีนะที่ไ่่ม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่ถึงบาดเจ็บ ก็ไม่เป็นไรอาจาร์ท่ีคุมเส้นใหญ่ สถานที่จอดรถสร้างมา ก็เก็บเงิน 3ชั่วโมงแรก 10 บาท ชั่วโมงต่อไปๆละ 5 บาท เห็นไหมว่าโรงเรียนสอนพิเศษหรือเปล่า มาเรียน วิชาเดียวรีกลับไปซะ ไม่งั้นฉันเก็บเงินเพิ่ม ทำเหมืิอน ห้างเลยป้องกันการอยู่นาน เดียวนักศึกษา มันจะเก่ง อ่านหนังสือกันเยอะ จับกลุ่มกันเดี๋ยวทำรายงานเสร็จ มันจบเร็ว แล้วก็ไม่ได้ค่าจอดรถซิ ที่จอดรถข้างนอกตามซอย ก็ให้ตำรวจมาขีดขาวแดงซะ แจกใบสั่งกันให้ว่อน ดีมันจะได้เข็ด จะได้มาทำสติกเกอร์ 200 บาท เพื่อจะได้มาจอดรถข้างใน มหาลัยได้ ( เงินอีก) ขออธิบายเพิ่มเติมนะเดี๋ยวว่ากล่างหากัน

ในซอยมหาวิทยาลัยหอการค้า จะมีรถมากก็จริง แต่จะวิ่งเป็นแนวเดียว คือไม่เข้าหอการค้า ก็จะออกไปทางห้วยขวาง แต่ในซอยทีเหลือหล่ะเก็บไว้ ทำอะไร ไว้ไห้สุนัขถ่ายหรือไง มีซอยมากมาย ตัดเป็นสี่เหลี่ยมๆ ว่างๆไม่ให้จอด ทีริมถนนวิถาวดีหน้าซอยมหาวิทยาลัยหอการค้า ตอนเย็น รถติดก็ติด ให้จอดได้ แต่ในซอยว่างๆไม่ให้จอด ทำไงดี ตำรวจไทยไร้สติ !

มาคุยเรื่องโรงเรียนสอนพิเศษ หอการค้าดีกว่า เรื่องห้องสมุด เข้ามีไว้บริการนักศึกษาทุนหนา (พวกที่เรียน ปริญญาโท) เท่านั้นส่วนที่เหลือ ก็มีไว้ประดับบารมีว่า ข้าก็มีห้องสมุดonline คือ ในห้อง จะมีทั้่งหน้งสือภาษาไทย และภาษาอังกฤษ แต่ครึ่งหนึ่งจะ เป็นภาษาอังกฤษ ส่วนที่เหลือเป็นหนังสีือภาษาไทยเก่าๆ ไม่ค่อยจะมี อะไรใหม่ๆมา นานๆ 2-3 เล่ม เป็นพิธี แต่ถ้าเป็นหนังสีืภาษาอังกฤษนะ ผมเห็นมีมาใหม่เรื่อย เพระานักศึกษา ปริญาโทใช้ไนการทำรายงาน พวกผมเวลาจะหาข้อมูลทำรายงานจะต้องไปหา ของจุฬาบ้าง ของ นิดาบ้าง แล้วจะเอาความรู้จากไหน ที่จุฬามีทั่งหอสมุดกลาง หอสมุดคณะ แต่ที่ หอการค้ามี หอสมุดโชว์ ใช้งานการค้นคว้าจริงๆ จังๆไม่ได้ แต่ถ้าใครว่าได้ ผมว่าอาจารย์ที่ตรวจคงเบื่อแย่เพราะ ให้ทำรายงานมาหลายปี ก็ เห็นแต่คนเขียนคนนี้ เนื้้อหาเดิมๆ อ่านแล้ว เหมือนเอาของรุ่นพี่มาส่งก็ว่าได้ อาจารย์ ก็อ่านแค่ หนังสืออ้างอิงก็ให้ คะแนนได้แล้ว

เห็นหรือเปล่าว่า ถ้าเยาวชน ที่ตั้งใจเรียนแล้ว รอดช่วงชีวิต ที่เรียนว่าวัยเสี่ยง (13-18ปี) มาได้ก็จะมาเจอปัญหาของความอำนวย ความสะดวกในการเรียน เรียกง่ายๆว่าบรรยาการที่สนับสนุนการเรียน นั้นแหละ

เท่าที่ผมเล่ามีแต่เรื่องไม่ดี แต่ผมว่าเรืองดีทุกคนรู้อยู๋แล้ว หมาวิทยาลัยเขาโฆษณากันอึกคึก ไม่จำเป็นต้องเล่าก็ได้ใช้ไหมครับ ไม่เชื่อลองดูในสมุดคู่มือที่มาพร้อมกับใบสมัครของนักศึกษาได้

สิ่งผมประสพมากับตัวเองโดยใช้เวลาอยู่ในโรงเรียนสอนพิเศษ แห่งนี้เป็นเวลา 4 ปี คงจะพอยืนยันได้ว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ที่ผมเล่านี้ไม่ได้เกลียด สถาบัน ผมเป็นคนรักสถาบันคนหนึ่ง รักในสีของสิ่งที่ตนรับมา แต่ผมว่ามันขึ้นอยู่กับผู้ใหญ่มากกว่า ว่ามีความจริงใจแค่ใหน ที่ จะมอบการศึกษาให้กับเยาวชน

คนรุ่นต่อๆไปจะทำอย่างไรถ้าหอการค้า คิดจะเปิดสาขาวิชาอื่นๆ อีก แล้วจะเป็นอย่างไรถ้า มหาลัยเอกชนทั้งหมดเป็นโรงเรียนสอนพิเศษ เพราะโอกาสที่จะขยายที่ดินนั้นแทบจะไม่มีแล้ว ที่มันแพงมากในเขต กรุงเทพมหานคร สิ่งแวดล้อมอื่นๆไม่ดีแล้วยังมาเจอปัญหามหาวิทยาลัย กลายเป็น โรงเรียนสอนพิเศษอีก อนาคตของชาติที่กำลังฝันถึง อนาคตตัวเองว่า ฉันจะเป็นอะไรนะเมื่อจบไป คงไม่ไกลไปกว่า ทาสของ สิ่งเลวร้ายที่ได้เล่ามา

ผมว่านะน่าจะมีคณะตรวจสอบความพร้อมของมหาวิทยาลัย บ้างนะครับ เห็น ในข่าวผู้ใหญ่ชอบพูดกันจัง คณะกรรมการนั้นนี้ อย่างไรก็ตามถ้าทาง ผู้ดูแล homepage นี้เห็นว่าไม่มีประโยชน์ อะไร ก็ถือว่าผมเล่านิทาน ให้ฟังแล้วกันนะครับ แต่ถ้าเห็นว่ามัันมี ประโยชน์นะครับ ช่ายเล่าให้ อาจารย์ของท่านที่มีจิตใจอเป็นกลาง ฟัง แล้วลองตรวจสอบกับนิสิต utcc ตั่งแต่รุ่น รหัสที่ขึ้นตัน ดว้ยรหัส 35 ---38ก็ได้นะครับ คงมีจำนวน มากพอสมควรที่จะ ประสบปํัญหาเหล่านี้ หรืออาจจะมากกว่านี้ ก็ได้ ช่วยด้วยนะครับ ผมไม่อยากให้ลูกผมไม่มี แผ่นดินนีี้อยู่ถ้าคนรุ่นนี้ไม่ช่วยกันแก้ปัญหา

ขอบคุณครับที่ยังมีพวกคุณอยู่ ทำให้ได้มี หลายๆมุมมอง มาเล่าสู่กันฟัง

ป.ล. ถ้าพิมพ์ผิดข้อความใด ต้องขออภัยด้วย เพราะตัวหนังสือมันเล็กมาก ใน จอ และถ้าพวกคุณรับรู้แล้วว่ามีประโยชน์ช่วยส่ง E-mail มาบอกด้วยนะ จะได้ยังยืนยันความคิดเดิมได้ว่า เราก็คิดถูกแล้ว

I do agree that many Thai people nowadays are very materialistic and too much concerned about the appearance. The need of showing off is in my opinion because of vanity or lack of self-esteem.

Thai media is always focused on models, singers, actors, etc. Everyday there will pop up new singers/actors/models which the companies can make money on, since people are so obsessed about beauty and fame. In my opinion, all those beauty contests are really pathetic. We should instead promote more important qualities such as honesty, kindness, and compassion.

As many people know, everything that's from West is considered fashionable. Today, we are not only copying the Westerners' technology, but also their culture and habits. We go to the cinema and watch movies from Hollywood. We are wearing American jeans and listen to music from West. We like to go to discotheques - just like the Westerners do. Being white skinned is considered beautiful and dark skinned is considered ugly. Some people even change their nose and hair color, in order to look like a Westerner.

Also, we even try to talk like Westerners. I've seen many times when Thai media use English words instead of Thai. Being able to speak English is very important, but that doesn't mean we have to abandon our own language. The prosperity in West entice people into the Western lifestyle. I'm not saying that copying from West is bad, but we should copy only the good parts and save our integrity. Thailand is our country and we should keep our pride of being Thais. Our culture, language, and customs are elements that make our country unique.

Regarding the media, in this case television, there are too less educational programs. All channels except one are filled with soap operas and non-sense TV shows. Television is a very effective media, since it's a great attraction. Therefore, it should not only entertain but also educate people. Sadly, the TV channels make greater profit on popular soap operas and TV shows.

I really hope that more of my fellow Thai youngsters start to care more about our Thai community and social responsibility. There are many Thai kids out there who don't have the same opportunity as we. We all should strive for a more just society where the rich stop taking advantage on the poor.

Although I was born in the US, I have been back to Thailand every two or three years, so I have seen a lot of the changes. I just went last winter, and I was very disappointed with some things. Just from watching young people in Bangkok, especially around Siam Square/MBK/WTC, they seem a bit materialistic. Everything is just for show; there is no substance or character. Just look at some of the singers nowadays. They can barely sing in key, but as long as they are good-looking or charismatic, Thai youth love them.

I think that a lot of the problems lie in the fact that many Thai youth are never challenged. They can live off of their parents. The "education" that some of these people receive is worthless. Look at many of the people in government; they get degrees from abroad, but when they return, they fall into the ways of corruption and stupidity. Thirty years ago, it didn't matter. But now, with the rapid development of countries such as Malaysia and Vietnam, Thailand faces a economic crisis.

Instead of obsessing over a Louis Vuitton bag, why not try to get a better education, one which you will actually put to use? Why not learn how to play a classical Thai instrument? Why not try to help others? Unless the youth of Thailand recognize that they need to quit being selfish and learn to work for the good of the country, then Thailand is headed for a lot of suffering.

I truly was saddened this last time I returned to Thailand. The only joy I found was when I went out into the provinces, far away from whiskey commercials and discotheques. Will the necessary changes be made? I hope so.

ของคุณ ชาคริต จันทร์รุ่งสกุล และผมก็เห็นด้วยกับโครงการนี้นะครับ ผมเองก็เป็นเยาวชนคนหนึ่งซึ่ง ความคิดของผมคงจะไม่ smart Think ซักเท่าไรแต่ผมว่า นะเยาวชนไทยคงไม่โง่ไปซักเท่าไรหรอก ถ้าคุณไม่เชื่อลองพูดในเรื่องที่ต้องใช้ความคิด การวิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆ โดยคุณอาจ จะใช้จิตวิทยาในการตั้งคำถามหน่อยเพื่อไม่ให้เขา ได้รู้ตัวว่าตนเองกำลังถูกทดสอบ อาจจะถามเรื่องที่เกี่ยวกับ ปรัชญา ศาสนา การเมือง เพราะเรื่องแบบนี้มันเป็นพื้นฐานของความคิดในเรื่องต่างๆมากมาย ผมว่าเด็กบางคนเขา พูดเขาคิดได้อย่างน่าฟังนะครับเพราะผมเคยลอง ทดสอบเพื่อนๆหลายคนมาแล้วเขาก็มีความ คิดที่ไม่เลวเลยทีเดียว แต่เขายังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเพราะ ถ้าเขาเข้าใจเขาก็คงไม่เป็นอย่าง ที่เขาเป็นอยู่ในปัจจุบันนี้หรอกเพราะเขาเป็นอย่างที่คุณคิด นั้นแหละ ถ้าคุณอยากให้เยาวชนไทย มีจิตใต้สำนึกในการที่จะพัฒนาประเทศแล้วละก็ มัน ต้องเริ่มทำตั้งแต่อนุบาลเลยทีเดียวถ้าจะให้ดี สถาบันครอบครัวควรจะให้การสนับสนุนด้วยต้องให้เขา ได้เห็นถึงเป้าหมายในชีวิตของเขาที่เขาจะ ต้องไปและจะต้องไปให้ได้มันจะเกิดความ ทะเยอทะยานในความคิดที่พัฒนาประเทศให้ก้าวหน้าต่อ ไปแหละที่สำคัญเขาจะต้องเข้าใจและปฏิบัติได้ด้วย ซึ่งทั้งนี้ผู้ใหญ่จะต้องให้การสนับสนุนด้วยไม่ ใช่คอยแต่จะหาผลประโยชน์ใส่ตนเองอย่างเดียว ผมคิดถึงเรื่องนี้ทีไรมันทำให้จิตใจของผมหดหู่ ทุกที เฮ้อ!!! น่าเบื่อจริงๆไอ้พวกนักการเมืองที่มัน ไม่มีคุณภาพ มันไม่มีแม้แต่ความคิดอย่างที่คุณคิดอยู่เลย บาง ครั้งมันทำให้ผมไม่อยากอยู่เมือง ไทยอยากไปอยู่ในเมืองอื่นที่เขาอาจจะด้อยพัฒนาทาง วัตถุแต่เจริญทางด้านจิตใจสูงมันคงจะหายาก น่าดูนะครับแต่สำหรับผมแล้วผมคิดว่าผมหาเจอแล้ว ครับในเมืองไทยก็มีต่างประเทศก็มีแต่ผมไม่บอก หรอกครับว่าอยู่ที่ไหนถึงผมบอกคุณก็ ไม่รู้จักและคุณคงไม่เข้า ใจ เท่านี้แหละครับความคิดของผม ที่จะเสนอแนะมันอาจจะไม่ดีเท่าไรแต่ก็เป็น ความตั้งใจของผมที่จะสนับสนุนโครงการณ์ของคุณให้ ประสบความสำเร็จ ขอเพียงอย่างเดียวคุณอย่าท้อใจแล้วเลิกโครงการณ์ นี้กลางคันและอย่าเอา โครงการณ์นี้มาบังหน้าเพื่อจะคอยหาผลประโยชน์ใส่ตัวเองก็แล้วกัน ~~~ ปิยเชษฐ์ ~~~~

Under the contract with Suksaphand Panich, Grammy will pay